صَلّى رَسولُ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله بِأَصحابِهِ الفَجرَ ، ثُمَّ جَلَسَ مَعَهُم يُحَدِّثُهُم حَتّى طَلَعَتِ الشَّمسُ ، فَجَعَلَ يَقومُ الرَّجُلُ بَعدَ الرَّجُلِ حَتّى لَم يَبقَ مَعَهُ إلّا رَجُلانِ : أنصارِىٌّ و ثَقَفِىٌّ ، فَقالَ لَهُما رَسولُ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله : قَد عَلِمتُ أنَّ لَكُما حاجَةً تُريدانِ أن تَسأَلانى عَنها ، فَإِن شِئتُما أخبَرتُكُما بِحاجَتِكُما قَبلَ أن تَسأَلانى و إن شِئتُما فَاسأَلانى . قالا : بَل تُخبِرُنا يا رَسولَ اللّهِ ؛ فَإِنَّ ذلِكَ أجلى لِلعَمى و أَبعَدُ مِنَ الارتِيابِ و أَثبَتُ لِلإِيمانِ . فَقالَ النَّبِىُّ صلى اللّه عليه و آله : أمّا أنتَ يا أخَا الأَنصارِ فَإِنَّكَ مِن قَومٍ يُؤثِرونَ عَلى أنفُسِهِم وأَنتَ قَرَوىٌّ و هذَا الثَّقَفِىُّ بَدَوِىٌّ أفَتُؤثِرُهُ بِالمَسأَلَةِ ؟ فَقالَ : نَعَم ، قالَ : أمّا أنتَ يا أخا ثُقيف فَإِنَّكَ جِئتَ تَسأَلُنى عَن وُضوئِكَ و صَلاتِكَ و ما لَكَ فِيهما مِنَ الثَّوابِ . پيامبر خدا ، نماز صبح را با اصحابش اقامه كرد و سپس با آنان به گفتگو نشست تا آن كه آفتاب زد . اصحاب ، يكى پس از ديگرى خارج شدند تا جايى كه فقط دو نفر با ايشان باقى ماندند : يك نفر انصارى و ديگرى مردى ثقفى . پيامبر خدا به آن دو فرمود : " مىدانم كه كارى داريد و مىخواهيد از من بپرسيد . اگر دوست داشته باشيد ، پيش از آن كه شما بپرسيد ، به شما بگويم كه چه مىخواهيد ، و اگر دوست داريد ، شما خود بپرسيد " . گفتند : خودت به ما خبر بده ، اى پيامبر خدا ؛ زيرا كه اين كار ، در از بين بردن كورى دل ، مؤثّرتر و در زدودن ترديد ، كارگرتر است و ايمان را استوارتر مىسازد . پيامبر صلى اللّه عليه و آله فرمود : " امّا تو ، اى برادر انصارى ! از قومى هستى كه ديگران را بر خويشتن ، مقدّم مىدارند . تو آبادىنشين هستى و اين مرد ثقفى ، بيابانگرد است . آيا در سؤال كردن ، او را بر خود مقدّم مىدارى ؟ " . گفت : آرى .